Την τελευταία του πνοή άφησε ο Σπύρος Χαλβατζής, ο οποίος για πολλές δεκαετίες είχε ενεργό παρουσία στις γραμμές του ΚΚΕ, ενώ σημαντική υπήρξε και η δράση του στην ΚΝΕ, όπου είχε διατελέσει γραμματέας.
Γεννημένος το 1947 στην Κοζάνη, ανέπτυξε από νεαρή ηλικία πολιτική και αντιδικτατορική δραστηριότητα. Το 1967, την περίοδο που ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στον νομό Καστοριάς, συνελήφθη από το καθεστώς της δικτατορίας και οδηγήθηκε στην εξορία. Κατά τη διάρκεια εκείνων των χρόνων κρατήθηκε στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό.
Τον Νοέμβριο του 1973, λίγες ημέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, εξορίστηκε εκ νέου στη Γυάρο.
Ο Σπύρος Χαλβατζής συμμετείχε επίσης ενεργά στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών της περιόδου 1967-1974, αναλαμβάνοντας επί σειρά ετών θέσεις ευθύνης στο διοικητικό του συμβούλιο.
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης, στην πάλη για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης.
Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη. Μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία. Η μητέρα του, επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Έτσι, από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε όχι μόνο τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας, καθώς από 11 χρονών δούλευε ως γουνεργάτης, αλλά και κάτι πολύ μεγαλύτερο, τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος.
Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όπου και πιάστηκε για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.
