Τον θάνατο του πατέρα του και προέδρου της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλη Λεβέντη, ανακοίνωσε ο Μάριος Γεωργιάδης, με ανάρτησή του στο Facebook.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν τόσο νωρίς.Μόλις στα 75 σου.Με μεγάλο πόνο σήμερα αποχαιρετώ τον πατέρα μου.Τον άνθρωπο που με μεγάλωσε, με στήριξε σε κάθε βήμα της ζωής μου και μου έμαθε, με το παράδειγμά του, τι σημαίνει αξιοπρέπεια, επιμονή, υπομονή, συνέπεια και θάρρος.Για πολλούς ήσουν ο Πρόεδρος.Για μένα ήσουν απλώς ο πατέρας μου.Δεν ήμουν το βιολογικό σου παιδί.Όμως ποτέ δεν με έκανες να αισθανθώ ότι ήμουν κάτι λιγότερο από γιος σου.Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε μια ολόκληρη ζωή, συνειδητοποιώ ότι το αίμα μπορεί να δημιουργεί συγγένεια.Όμως η αγάπη, η φροντίδα και η παρουσία είναι αυτές που δημιουργούν έναν πατέρα.Και εσύ ήσουν ο πατέρας μου.Σε ευχαριστώ που με μεγάλωσες σαν δικό σου παιδί.Σε ευχαριστώ για όλα όσα μου δίδαξες, όχι μόνο με τα λόγια σου, αλλά με τον τρόπο που έζησες.Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σου δεν είναι όσα κατάφερες.Είναι ο τρόπος που έζησες.Ο τρόπος που αγωνίστηκες.Ο τρόπος που έμεινες πιστός στις αρχές σου.Καλό ταξίδι, πατέρα.Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ».
Ο Βασίλης Λεβέντης γεννήθηκε στη Μεσσήνη. Ήταν το τέταρτο παιδί του Αποστόλου και της Γρηγορίας Λεβέντη, που κατάγονταν από το Κορακοβούνι Αρκαδίας, ενώ οι γονείς τους κατάγονταν από τον Δρυμώνα Κυθήρων. Η οικογένεια Λεβέντη, μετά από καταστροφή της περιουσίας της από τους Γερμανούς κατακτητές, είχε μετοικήσει στον Πειραιά όπου ο Βασίλης Λεβέντης ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη και μέση εκπαίδευση (το δημοτικό και το εξατάξιο γυμνάσιο).
Το 1969 εισήλθε ένατος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του με άριστα και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μόναχο της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια του αντιδικτατορικού αγώνα (1970-1974), που ο Λεβέντης ήταν φοιτητής στο Πολυτεχνείο, κατείχε πολύγραφο και με ομάδα συμφοιτητών του διένειμε προκηρύξεις, καλώντας τους Αθηναίους σε εξέγερση ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς. Η πρώτη ουσιαστική όμως επαφή του Λεβέντη με την πολιτική έγινε το 1975 όταν, ως συνεργάτης του πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου, Κυπριανού Μπίρη, συνέβαλε στη σύνταξη των άρθρων 21 και 24 του Συντάγματος και στη δημιουργία του προγράμματος ΔΕΠΟΣ.
Με την ενεργό πολιτική ασχολήθηκε για πρώτη φορά το 1974 ως ιδρυτικό μέλος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Μετά το 1981 εκδήλωσε έντονες διαφωνίες, υπό την άποψη ότι το κόμμα μετά τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης σταδιακά απομακρυνόταν από τις αρχές του και στην ουσία συνέχιζε την πολιτική των προκατόχων του. Το 1982 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Πειραιά.
Το 1984 ίδρυσε το πρώτο οικολογικό κόμμα στην Ελλάδα, ενώ ο συνδυασμός που δημιούργησε με τον τίτλο «Ελεύθεροι» συμμετείχε στις Ευρωεκλογές της ίδιας χρονιάς αποσπώντας 8.816 ψήφους και ποσοστό 0,15%. Το 1986 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος Αθηναίων, λαμβάνοντας 2.352 ψήφους και ποσοστό 0,57%. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 1989 μετείχε ως υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στη Β’ Αθήνας, όμως με 5.212 σταυρούς προτίμησης κατατάχθηκε μόλις 29ος ανάμεσα σε 31 υποψήφιους και δεν εκλέχτηκε.
Στις αρχές του 1990 ίδρυσε το κόμμα Οικολόγοι Ειρηνιστές Πράσινοι, με το οποίο συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές της ίδιας χρονιάς, ενώ στα τέλη του έτους ίδρυσε τον τηλεοπτικό σταθμό Κανάλι 67 (Κοινωνική και Οικολογική Τηλεόραση – Green Greece).
